در ادامه معرفي « آواهاي ايراني» و در گراميداشت چهارمين سال از درگذشت زنده ياد « ايرج بسطامي » با دو اثر ماندگار و زيبا از اين هنرمند عزيز در خدمت شما هستم.آشنايي من با صداي گرم و خسته ( كه خاص مردمان كوير است ) زنده ياد بسطامي به يك سال قبل از زلزله بم و فوت ايشان در آن حادثه دلخراش برمي گردد.علت اين دير آشنايي من و خيلي هاي ديگر مثل من را بايد از متوليان فرهنگ جمهوري اسلامي به خصوص سرداران حاكم بر باصطلاح رسانه ملي سوال كرد كه چرا به عنوان نمونه در عرصه موسيقي ، با عدم پخش آثار و دعوت از هنرمندان بزرگي چون بسطامي و مانند ايشان ، و در عوض با پخش آثار بي محتوا و بي ارزش ، تيشه به ريشه بخشي از هنر ايران زمين كه همانا موسيقي ايراني است ميزنند.؟تعبير زيبايي در جايي خواندم: بعد از انقلاب سال 57 در ايران ، در ميان اهالي سياست و فرهنگ و در كل افراد خاص و طبقه روشنفكران ايراني دو گروه به وجود آمدند : عده اي رفتند و « غريب در غربت» شدند و عده اي ماندند و « غريب در قربت » .زنده ياد بسطامي بدون شك غريب در قربت بود . روحش شاد .
salam.shoma engar faghat neshesty chizaii ke zede jomhorie eslami inja mizari.are?albate aksare harfat doroghhaiie ke mishe ba madrako sanad bhet neshon dad!!!vel kon melato ba doroghat sare kar nazar aziz.man bishtare matlabato khondam va dar jaryane bazi az in etefaghah astam midonam ke doroghgooye herfeii hasty!!!fek kardam ketabaye elmio bedard bokhor too sitet dari vali hamash siasy oonam tebghe nazarate amrika va doshmanaye iran!!!!motasefam barat